FILM

 




Film in de Wattenfabriek

Het opzet: in de kleine, sfeervolle mediabox van de Wattenfabriek (Solleveld 35 te 9550 Herzele), willen wij voortaan op geregelde tijdstippen op donderdagavond om 20.00 u. een film vertonen op blu-ray (hoge kwaliteit digitale opname).


Wat blijft om evidente redenen behouden? Een deskundige inleiding voor de start van de film en de keuze voor kwalitatief hoogstaande films die u eigenlijk het voorbije jaar in de cinema's niet had mogen missen.


Wees er steeds snel bij want het aantal plaatsen is beperkt tot 50. De inkom bedraagt € 5,00 voor alle aanwezigen. Reserveren enkel via onze website: www.gammaherzele.be.

Om u de meest recente films aan te bieden zijn bepaalde titels nog niet ingevuld, ook omdat wij graag op de actualiteit willen inspelen. Het verdere programma maken wij hier altijd tijdig bekend.


Wat(n)Film!
een doordachte filmkeuze, een gezellig kader, een inleiding en mogelijkheid tot nakaarten achteraf, en vooral heel veel zin in film!




Sprakeloos

Jaar: Vlaamse film - 2017 - 105'
Regie: Hilde Van Mieghem
Cast: Viviane De Muynck, Stany Crets, Marie Vinck, Flor Decleir, Hans Kesting, Rik Van Uffelen



Het leven van de succesvolle schrijver Jan Meerman wordt ondersteboven gekeerd wanneer zijn moeder onverwachts een beroerte krijgt. Zijn flamboyante en levendige moeder verliest haar spraakvermogen.

Haar spraak wordt herleid tot jammerlijke kreten en brabbeltaal. Jan worstelt in deze moeilijke periode met de deadline van zijn nieuwe roman. De confrontatie die Jan moet aangaan met zijn moeder dwingt hem om alles in vraag te stellen, ook zijn literaire prioriteiten. Een film van Hilde Van Mieghem, gebaseerd op de succesroman van Tom Lanoye.







donderdag 14 september '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






La pazza gioia

Jaar: Italië, Frankrik - 2016 - 118'
Regie: Paolo Virzi
Cast: Valeria Bruni-Tedeschi, Micaela Ramazzotti, e.a.



La Pazza Gioia is een komisch drama over vriendschap en de zoektocht naar geluk, met het prachtige landschap van Toscane als decor.

Beatrice Morandini Valdirana is een decadente kletskous, een opvallend figuur in de psychiatrische inrichting waar ze woont. Ondanks haar praatjes vindt ze weinig aansluiting bij de andere patiënten. Als de introverte, stoer uitziende Donatella Morelli wordt opgenomen in de inrichting, bloeit er een onverwachte vriendschap op tussen de twee. Ze besluiten samen te ontsnappen en komen tijdens de avontuurlijke reis oog in oog te staan met hun verleden. Gelukkig zijn ze dit keer niet alleen, maar hebben ze elkaar.






donderdag 12 oktober '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Manchester by the sea

Jaar: USA - 2017 - 137'
Regie: Kenneth Lonergan
Cast: Casey Affleck, Michelle Williams en Kyle Chandler



Na het plotselinge overlijden van zijn oudere broer wordt Lee Chandler aangesteld als voogd voor diens zoon. Lee keert terug naar zijn geboortedorp om voor hem te zorgen. Daar moet hij om zien te gaan met zowel zijn ex-vrouw Randi als de gemeenschap van North Shore.












donderdag 26 oktober '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Frantz

Jaar: Frnkrijk, Duitsland - 2016 - 173'
Regie: François Ozon
Cast: Pierre Niney, Paula Beer, e.a.



De Eerste Wereldoorlog is afgelopen. In een klein Duits stadje bezoekt Anna elke dag het graf van haar verloofde Frantz, die sneuvelde aan het front in Frankrijk. Wanneer ze op een dag een onbekende man bloemen ziet leggen op het graf, is ze verrast, maar ook geïntrigeerd. De mysterieuze man is Adrien, een jonge Fransman die Frantz voor de oorlog had leren kennen. In het kleine Duitse dorp waar de wonden van de oorlog nog vers en rauw zijn, lokt de aanwezigheid van een Fransman heftige reacties uit. Maar Anna en de ouders van Frantz raken gecharmeerd door de gevoelige Franse jongeman.








donderdag 9 november '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






The Salesman

Jaar: Iran, Frankrijk - 2016 - 125'
Regie: Asghar Farhadi
Cast: Shahab Hosseini, Taraneh Alidoosti, Babak Karimi



'The Salesman' volgt het stel Emad en Rana, dat wordt gedwongen hun appartement te verlaten door gevaarlijke werkzaamheden in een aanliggend gebouw. Ze verhuizen naar een nieuwe flat in het centrum van Teheran. Een incident verbonden met de vorige huurder zal het leven van dit jonge koppel dramatisch doen veranderen.











donderdag 23 november '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Le ciel flamand

Jaar: België - 2016 - 114'
Regie: Peter Monsaert
Cast: Wim Willaert, Sara Vertongen en Esra Vandenbussche



Monique baat samen met haar dochter Sylvie een bordeel uit op de grens van West-Vlaanderen en Frankrijk. Eline, het zesjarige dochtertje van Sylvie, is gefascineerd door de mysterieuze werkplek van haar mama en oma, maar wordt te allen tijde de toegang ertoe ontzegd. Een dramatische gebeurtenis zet de zekerheden in hun leven op een helling en brengt de familiale banden onder druk.










donderdag 7 december '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Fuocoammare

Jaar: Frankrijk, Italië - 2016 - 109'
Regie: Gianfranco Rosi
Cast: Pietro Bartolo, Maria Signorello, Francesco Mannino, e.a.


Deze filmvoorstelling is in samenwerking met het GROS en 11.11.11


Samuele, 12 jaar, woont op een eiland in de Middellandse Zee. Zoals alle jongens van zijn leeftijd, wil hij zich amuseren, op de rotsen klimmen en wat rondhangen in de haven. Maar zijn eiland is niet zoals de andere eilanden. Het is Lampedusa, die de Europese bestemming geworden is van de mannen, de vrouwen en de kinderen die de Middellandse Zee oversteken in veel te kleine en schamele bootjes. Deze mensen zijn op zoek naar vrede, vrijheid of gewoon geluk maar vaak is het hun lichaam die uit de zee opgevist wordt. Iedere dag zijn de eilandbewoners getuige van één van de grootste menselijke tragedies van onze tijd.







donderdag 18 januari '18 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Lion

Jaar: Australia - 2017 - 119'
Regie: Garth Davis
Cast: Dev Patel, Rooney Mara, Nicole Kidman, David Wenham




Een vijfjarige Indische jongen raakt zijn broer kwijt in een station en stapt per ongeluk op een trein die hem duizenden kilometers verder voert. Hij zwerft moederziel alleen door de straten van Calcutta, tot hij geadopteerd wordt door een koppel uit Australië. Vijfentwintig jaar later beslist hij om op zoek te gaan naar zijn verloren familie.










donderdag 1 februari '18 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






La fille inconnue


Jaar: België - 2016 - 113'
Regie: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
Cast: Adèle Haenel, Jérémie Renier, Olivier Gourmet, Fabrizio Rongione



Op een avond na sluitingstijd van haar kabinet, hoort de jonge huisdokter Jenny dat er aangebeld wordt. Ze besluit niet open te doen. De volgende dag verneemt ze van de politie dat er niet ver daar vandaan een jong meisje, zonder identeit, dood terugvonden is.












maandag 15 februari '18 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00



Wil je meer weten over deze film.



The king of the Belgians

Jaar: België, Bulgarije - 2017 - 94'
Regie: Peter Brosens, Jessica Hope Woodworth
Cast: Lucie Debay, Peter Van Den Begin, Bruno Georis, Titus De Voogdt


De regisseurs Peter Brosens, Jessica Hope Woodworth zullen aanwezig zijn !!


De Koning der Belgen is op een missie in Istanboel wanneer zijn koninkrijk uiteenvalt: hij moet onmiddellijk terug om zijn land te redden. Omdat een zonnestorm alle luchtverkeer platlegt, ontsnapt de Koning met behulp van een Britse documentairemaker aan de Turkse veiligheidsdiensten. Zijn odyssee door de Balkan geeft de Koning weer zin aan het leven.











donderdag 1 maart '18 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.




Dunkirk

Jaar: Engeland, Verenigde Staten, Frankrijk, Nederland - 2017 - 107'
Regie: Christopher Nolan
Cast: Harry Styles, Tom Hardy, Cillian Murphy



De film vertelt het verhaal van de evacuatie van geallieerde troepen uit Duinkerken in 1940. Tijdens de Slag om Frankrijk werden Belgische, Britse en Franse soldaten door het Duitse leger vastgehouden op het strand en in de haven.












donderdag 15 maart '18 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Vincent

Jaar: België - 2016 - 102'
Regie: Christophe Van Rompaey
Cast: Alexandra Lamy, Spencer Bogaert, Barbara Sarafian, Geert Van Rampelberg



De 17-jarige Vincent is een geboren wereldverbeteraar die de groene revolutie predikt. Hij jaagt zijn familie de gordijnen in doordat hij koste wat het kost hun ecologische voetafdruk wil verkleinen. Hij heeft alles over voor zijn idealen en dat brengt hem op een drastisch idee. Vincents impulsieve, Franse tante NICOLE neemt hem mee op een reis door Frankrijk om hem op andere gedachten te brengen maar Vincent heeft andere plannen...










donderdag 29 maart '18 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Info: P. Buyle - tel. 053 63 05 60

Het aantal plaatsen in de Wattenfabriek is beperkt tot 50 personen - inschrijven op voorhand is aan te raden.
Inschrijven via www.gammaherzele.be (klik hiervoor 'tickets' bovenaan deze pagina).




Sprakeloos

Voor haar film Sprakeloos liet regisseuse Hilde Van Mieghem zich inspireren door de gelijknamige (auto)biografische succesroman van Tom Lanoye waarmee hij in 2009 menig lezer wist te ontroeren. In een aantal van haar vorige langspeelfilms (o.a. De kus, Dennis van Rita en Smoorverliefd) stond een gespannen relatie tussen ouder(s) en kind centraal. In Sprakeloos is dit niet anders; hoofdthema is een problematische moeder-zoonrelatie, een haat-liefdesverhaal van twee mensen die nogal wat gemeenschappelijke karaktertrekken vertonen. Of zoals Tom Lanoye het zelf aanstipt: De relatie met mijn moeder was even getroebleerd als heftig. Mijn liefde, bewondering, respect en dankbaarheid zijn groot, maar een simpele vrouw was ze niet, maar ik ben ook niet simpel!

Vele toeschouwers kennen het verhaal via de lectuur van het boek. Tom Lanoye vertelt er het leven van zijn moeder, Josée Verbeke, een hardwerkende slagersvrouw maar vooral een gevierde maar flamboyante amateuractrice. Maar na een beroerte kan zij alleen nog wartaal uitstoten. Haar greep op de werkelijkheid is zwak en zij heeft woedeaanvallen. De familie kijkt machteloos toe. De roman is één lange aanklacht tegen de lichamelijke aftakeling. Haar lot, en in haar lot dat van iedereen. Een universeel en herkenbaar verhaal over de vergankelijkheid van het leven ! Luisteren we nog eens naar Tom Lanoye bij het uitbrengen van de film: De basiswoede blijft. Ik begrijp niet dat mensen moeten lijden, en zeker niet dat een zo verbaal begiftigde vrouw uitgerekend haar taal moet verliezen. Ik ben daar nog altijd kwaad om, dat we te lang gewacht hebben met die euthanasie. Ik kom daar heel moeilijk mee in het reine.

Voor haar film heeft Hilde Van Nieghem ervoor geopteerd het boek niet slaafs te volgen. Door bvb hoofdzakelijk te focussen op de laatste levensfase van de moeder waarin zij tot sprakeloosheid en immobiliteit veroordeeld is wordt de schrijnende hulpeloosheid van haar zoon-schrijver Jan extra in de verf gezet. De confrontatie die hij moet aangaan met zijn moeder dwingt Jan om alles in vraag te stellen, ook zijn literaire prioriteiten. Natuurlijk zijn er een aantal functionele flash-backs die als achtergrond dienen bij de intense en emotionele momenten en episodes uit het heden.

Een van de grootste troeven van de film zijn de uitmuntende rolprestaties. Stany Crets gaat zeer diep in de worsteling van de zoon die niet meer kan schrijven omdat zijn moeder haar taal verloren is en die een enorm pijnlijke weg moet afleggen om uiteindelijk afscheid te kunnen nemen van haar. Viviane De Muynck is fenomenaal als prachtige oude vrouw die zonder enige valse gêne blijft vechten in de aftakeling. En Rik Van Uffelen speelt als vader zo klein en timide maar hij is toch zo aanwezig met zijn stille kracht. Deze schitterende cast en de fijnzinnige regie van Hilde Van Mieghem krijgen een erg gevoelsvolle muzikale ondersteuning met de soundtrack van Jef Neve.

Op de vraag wat zijn moeder van de film zou vinden antwoordde Tom Lanoye het volgende: De film is een prachtig eresaluut aan mijn moeder. Oké, ik ben nog altijd geschokt door wat mijn moeder overkwam. Maar ik heb maar één conclusie, één opdracht, één roeping, en dat is nooit meer zwijgen, nooit meer stil zijn, nooit meer sprakeloos. Ik zal blijven schrijven en optreden tot ik niet meer kan, tot ik erbij neerval.

Gamma-Herzele is ervan overtuigd dat Sprakeloos een film is die jong en oud kan aanspreken en ontroeren. Een waardige opener voor een nieuw seizoen waar we opnieuw een ruime waaier aan thema’s, gevoelens, sferen en nationaliteiten aan bod laten komen. Niet te missen!


Regie: Hilde Van Mieghem
Scenario: Hilde Van Mieghem en Bert Scholiers naar het boek van Tom Lanoye
Fotografie: Wim Van Swijgenhoven
Muziek: Jef Neve
Montage:
Vertolking: Viviane De Muynck (Josée), Stany Crets (Jan), Rik Van Uffelen( Roger) e.a.

<< terug




La pazza gioia

La pazza gioia (wat zoveel betekent als “de waanzinnige pret”) is de nieuwe film van de Italiaanse regisseur Paolo Virzi, bekend van o.a. Il capitale humano, een dramatische film waarin de klassentegenstellingen in het huidige Italië scherp geanalyseerd werden. Nu koos Virzi voor een originele en amusante (bij wijlen zelfs knotsgekke) dramatische prent over de zo onbekende wereld van de waanzin, gesitueerd in Villa Biondi, een psychiatrische instelling voor vrouwen met een mentale stoornis. Op de achtergrond worden we vergast op het idyllisch ogende landschap van Toscane. Net zoals in Il capitale humano wil de regisseur twee werelden tegenover elkaar zetten, alleen weet je na verloop van tijd niet meer wat of wie “normaal” is dan wel “krankzinnig”. Een stelling trouwens die verdedigd wordt door onze “huispsychiater” Dirk De Wachter in o.a. Borderline Times, het einde van de normaliteit. Van zodra je immers niet “functioneert” in onze maatschappij word je als “gek” verklaard. Dus moet je eigenlijk een beetje hypocriet zijn om echt mee te draaien.

Grotere tegenpolen dan Beatrice en Donatella, de twee hoofdpersonages in de film, kan je je moeilijk indenken. Beatrice stamt uit een oud adellijk geslacht, is een hysterische spraakwaterval en behandelt iedereen als haar slaafje. Op de een of andere manier lijkt zij meester in elke sociale situatie. Zij doet dit met een aura van aristocratische superioriteit en zoveel leugens dat zij vermoedelijk geen realiteitsbesef meer heeft. Donatella is nieuw in de instelling, een introverte working-class girl, wantrouwig, graatmager, vol tatoeages en duidelijk beschadigd. Zij lijkt er helemaal alleen voor te staan en wil vooral met rust gelaten worden. Beide psychiatrische patiënten worden met grote hoeveelheden farmaceutische middelen in het gareel gehouden. Toch groeien de twee vrouwen naar elkaar toe. Op een dag willen zij hun vriendschap beklinken door een spontane ontsnappingspoging te ondernemen. Hun initiële slok vrijheid doet deugd, werkt zelfs aanstekelijk, maar dreigt al snel tot een kater te evolueren, wanneer zij de confrontatie met het verleden dienen aan te gaan.

In hun zoektocht naar vrijheid laat de regisseur de toon voortdurend omslaan van euforisch-uitgelaten naar hartverscheurend tragisch. Hun avonturen krijgen al gauw iets van een schelmenroman en op bepaalde momenten krijgt het verhaal zelfs surrealistische accenten. Achter de vrolijke gekte wordt stilaan de boodschap van de regisseur duidelijk : de film is een keihard pleidooi om geesteszieken en mensen met psychische problemen niet in gesloten instellingen te laten wegkwijnen. Deze film kijkt naar mensen zonder enig vooroordeel of superioriteitsgevoel en stelt terecht de vraag : wie is “gek”, zij of de wereld rond hen ? Pikant detail: pas na het uitbrengen van de film is de wetgeving in Italië op dat gebied enigszins veranderd en aangepast waardoor bepaalde wantoestanden voortaan tot het verleden behoren. Terecht kan de film dan ook een satire op het Berlusconi-tijdperk genoemd worden !

De grote verdienste van de regisseur is dat hij de twee emotionele tegenpolen met veel respect, zonder karikaturisering en met een stevige portie realisme behandelt. Inderdaad, op geen enkel ogenblik worden hun problemen (bipolariteit, mythomanie, dwangstoornissen, onverwerkte trauma’s, zelfmoordneigingen, verslavingen,…) uitvergroot. Het maakt van zijn energieke en bitterzoete roadmovie een onvoorspelbare en dynamische prent waarin de pieken en dalen van de hoofpersonages mooi tot hun recht komen. Valeria Bruni Tedeschi is subliem in haar rol van bipolaire, manipulatieve maar naar echte liefde verlangende vrouw. Micaela Ramazotti (de echtgenote van de regisseur) speelt op een genuanceerde manier een diep gekwetste en beschadigde vrouw. Voeg daarbij nog de ontroerende muziek, het lyrische camerawerk, de snedige dialogen en de zonnige fotografie en je krijgt een “Thelma en Louise” roadfilm op zijn Italiaans, een “gekke” film die je moet gezien hebben. Ongeëvenaard!



Regie: Paolo Virzi
Scenario: Paolo Virzi en Francesca Archibugi
Fotografie: Vladan Radovic
Muziek: Carlo Virzi
Montage:
Vertolking: Micaela Ramazotti (Donatella), Valeria Bruni Tedeschi (Beatrice), Marco Messeri (Foriano) e.a.

<< terug




Manchester by the sea

De meermaals bekroonde film Manchester by the sea is een van de meest aangrijpende Amerikaanse films van het afgelopen jaar. Terecht stond hij in de eindejaarslijstjes van menig filmkenner, ook bij ons. De Amerikaanse pers jubelt de regisseur vooral om zijn realistische karaktertekening, vaak in contrast met het mainstreamaanbod in de VS.

Een veelfilmer is Kenneth Lonergan niet. Maar net als in zijn vorige films You can count on me (2000) en Margaret (2011) is zijn nieuwste film opgebouwd rond de schijnbare tegenstelling tussen het “kleine” leven van alledag en plotse excessen. Dagelijkse beslommeringen die overvleugeld worden door hevige emoties. En ook nu staat het verwerken van een hartverscheurend trauma uit het verleden centraal. Ik ben erg geïnteresseerd in mensen die worstelen met problemen die groter zijn dan zijzelf, die hen overstelpen, zegt de regisseur.

We leren het hoofdpersonage Lee Chandler kennen als een plichtsgetrouwe conciërge en klusjesman die sneeuw ruimt, dingen herstelt en vervangt... Maar zelf zit hij onherroepelijk geblokkeerd. Levend in een troosteloze flat in Boston lijkt hij onherstelbaar beschadigd. Hij is nog niet dood maar echt leven lukt niet meer. Het leven heeft hem gestraft, zo hard dat niets hem nog kan raken. Maar wanneer hij het bericht krijgt van de dood van zijn oudere broer moet hij terugkeren naar zijn geboortedorp Manchester aan de noordoostkust. Daar neemt hij, zeer tegen zijn zin maar plichtsbewust, de tienerzoon van zijn broer onder zijn hoede. Het begin van een rollercoaster aan emoties. Lee wordt immers gedwongen verantwoordelijkheid op te nemen en zijn hart te openen terwijl hij zichzelf niet meer toeliet te leven. Samen trachten zij het verdriet van hun dierbare te verwerken. Maar dank zij een briljant geritmeerde flashback-structuur keren bij Lee een aantal pijnlijke herinneringen terug die een nog veel grotere tragedie uit het verleden onthullen. Toch worden Lee’s geheimen maar mondjesmaat prijsgegeven, een vertelstructuur die volledig strookt met het hoofdpersonage dat zijn gevoelens dwangmatig verdringt. Het is echter in de meesterlijke dosering dat de regisseur deze uitermate aangrijpende karakterstudie haar unieke glans geeft. De confronterende realiteit waar hij ons indompelt wisselt hij af met sfeer en tedere humor. Soms zijn de situaties zelfs absurd komisch waardoor het gevoel van zwaarmoedigheid bij de toeschouwer verzacht wordt. Kenneth Lonergan heeft ook veel oog voor de details van het leven in een klein, hoofdzakelijk blank stadje in Massachusets. Of hoe geschiedenis, demografie, religie en cultuur een grote impact hebben gehad op de middenklasse aldaar. Dit alles draagt bij tot de waarachtigheid van de prent.

Een aantal andere troeven van de film zijn de sobere regie en de sublieme fotografie. Maar het zijn vooral de rolprestaties van de acteurs die beklijven. Er is veel dat de twee hoofdpersonages niet uitspreken maar alles wat zij wel zeggen is sterk geladen en vol emoties. Hun lichaamstaal spreekt soms boekdelen. En als woord en beeld het niet meer alleen kunnen zeggen wordt de muziek ingeschakeld. Het adagio van Albinoni, passages uit Händels The Messiah en koormuziek van Lesley Barber helpen Lonergans melodrama structureren tot een reflectie over blijvende rouw en eeuwige verantwoordelijkheid.

Manchester by the sea is een veelgelaagde film die ons een complexe studie aanbiedt van een verwoest leven. Een film ook die heel wat vragen oproept over het echte leven en die perfect past in de periode van Allerheiligen. Is dit ook geen tijd van bezinning, schuldbewustzijn, rouw, verwerking, en vergiffenis ?



Regie: Kenneth Lonergan
Scenario: Kenneth Lonergan
Fotografie: Jody Lee Lipes
Muziek: Lesley Barber
Montage:
Vertolking: Casey Affleck (Lee), Lucas Hedges (Patrick), Michelle Williams (Randi) e.a.

<< terug




Frantz

Van enfant terrible en provocateur met o.a. Les amants criminels (1990) is de Franse cineast François Ozon uitgegroeid tot een van de belangrijkste dragers van de moderne Franse cinema. Geen sfeer, geen menselijke emotie is Ozon vreemd in talrijke films die tegendraads flirten met klassieke genres terwijl ze stilistisch hulde brengen aan honderd jaar filmgeschiedenis. Voldragen films als Sous le sable (2000), Swimming Pool (2003), Le temps qui reste (2005), Jeune et jolie (2013) en zijn recentste L’amant double (2017) zijn daar uitstekende voorbeelden van. Niet te verwonderen dus dat Ozon zich geliefd maakt bij zowel het cinefiele publiek als bij de filmcritici.

Aan dit rijke kroonjuweel heeft hij er met de film Frantz nog een pareltje aan toegevoegd. Ook nu toont hij zich een scherpe analist van de menselijke psyche. Ook nu ontvouwt de film zich als een rijk geschakeerd en scherp geobserveerd menselijk drama. Het verhaal situeert zich in 1919, wanneer de wonde van de Eerste Wereldoorlog nog wijd open ligt. In een Duits dorpje brengt de jonge Franse soldaat Adrien bloemen aan het graf van de gesneuvelde Duitse soldaat Frantz. Daarna klopt hij zelfs aan bij diens rouwende verloofde Anna en bij zijn ouders. Aangezien de haatgevoelens nog om de hoek loeren, hoeft Adrien niet op veel begrip te rekenen voor zijn verdriet. Tot men beseft dat oorlog alleen maar verliezers maakt, en troost en begrip sterkere wapens zijn dan bommen en granaten. Wat bezielt Adrien ? Wat is er precies met Frantz gebeurd ? Anna en de ouders van Frantz vragen het zich samen met ons af. Aanvankelijk prikkelt Ozon de nieuwsgierigheid door ons een aantal keren op het verkeerde spoor te brengen maar al snel blijkt dat er meer aan de hand is. Met enkele knipogen naar de “master of suspense” Alfred Hitchcock schotelt de regisseur ons een puzzel voor waar niets is wat het lijkt en waar leugen en waarheid elkaar overlappen.

Ozon giet zijn post-oorlogsballade in lumineuze zwart-witbeelden, met slechts enkele kleurpassages gebed in tedere melancholie en dubbelzinnigheid. Laten we even de regisseur aan het woord. Ik heb in zwart-wit gedraaid om het realistischer te doen voelen. Als je erover nadenkt, al onze herinneringen aan de oorlog zijn in zwart-wit : de beelden die we op TV zien, de foto’s… Bovendien speelt de film zich af in een periode van rouw. Het is moeilijk om je in te beelden dat mensen toen veel kleur droegen. (…) Maar omdat ikzelf zoveel van kleuren hou, had ik het idee om heel af en toe wat kleur in de film te brengen, op de zeldzame momenten waarop het leven een beetje herneemt. Goed om weten is ook dat de film gebaseerd is op een toneelstuk van Maurice Rostand uit 1930. Zonder nodeloze elementen aan toe te voegen overstijgt Ozons aanpak echter het puur toneelmatige van zijn bronmateriaal door een nauwgezette keuze van locaties en een gezwinde regie. Zijn picturale gevoeligheid roept talrijke romantische schilderijen voor de ogen zonder echter de emotionele en thematische kern uit het oog te verliezen.

Tenslotte is de film niet alleen een verhaal over liefde en lijden, dood en verlies, rouw en vergiffenis, waarheid en leugen ; het is ook een reflectie over de excessen waar nationalisme en patriottisme in een verdeeld Europa toe leiden. Een film over het hier en nu : het oprukken van nationalistische gevoelens, het versterken van de grenzen, de angst voor migranten en de islam. Mensen plooien zich steeds meer op zichzelf terug, en politici spelen daar graag op in door het angstgevoel nog te versterken, betoogt de regisseur.

Frantz is een mooie, veelgelaagde en actuele film die ons ook een interessant beeld schetst over de situatie in Duitsland, het land van de verliezers in 1918. Een warm pleidooi voor begrip, verdraagzaamheid en vrede. Een mooiere boodschap kunnen we niet brengen op de vooravond van 11 november.


Regie: François Ozon
Scenario: François Ozon
Fotografie: Pascal Marti
Muziek: Philippe Rombi
Montage:
Vertolking: Pierre Niney (Adrien), Paula Beer (Anna Hoffmeister), Anton von Lucke (Franz) e.a.

<< terug




the Salesman

In 2009 won Asghar Farhadi de Zilveren Beer voor About Elly. In 2011 sleepte hij de Gouden Beer én een Oscar in de wacht voor A Separation. In 2013 werd hij met Le Passé genomineerd voor een Golden Globe. En in 2016 viel hij in Cannes zelfs twee keer in de prijzen met The Salesman (beste scenario en beste acteur). Deze film kreeg ook de Oscar voor de beste buitenlandse film. Al deze erkenningen geven aan dat Farhadi is uitgegroeid tot hét boegbeeld van de Iraanse cinema, een filmmaker die op een kritische maar universele en realistische manier de pols van een complex land, zijn politiek-sociale breuklijnen, zijn religieuze tegenstellingen en zijn groeiende middenklasse meet. Nochtans blijft film maken een hachelijke onderneming in Iran. Dat kon Jafar Panahi, de Iraanse laureaat van de Gouden Beer 2016 voor Taxi Teheran, aan de lijve ondervinden. Wegens zijn kritische films staat hij onder huisarrest in zijn land en mag hij geen films meer maken. Op de vraag of hij, net als Panahi, kritiek wil geven op de Iraanse maatschappij antwoordt Farhadi behoedzaam maar toch zeer gevat: Met mijn films wil ik geen boodschap doorgeven noch de problemen oplossen. Ik wil wel vragen oproepen en bij de kijker een denkproces op gang brengen. Het is aan de kijker om antwoorden te vinden. (…) Een film kan nooit representatief zijn voor een land, een klasse of een gemeenschap. Ik toon mensen die bestaan en die ik ken, en ik toon aspecten van de Iraanse maatschappij. Maar wat daarin leeft, wat de personages denken en voelen, is, hoop ik, universeel. Dat is wat goede cinema moet doen : particuliere, persoonlijke verhalen vertellen, maar ook verhalen die iets zeggen over wat ons als mensen bindt. Hoe dan ook, voor zijn laatste films hoefde Farhadi het scenario niet meer te onderwerpen aan de censuurcommissie. Misschien was dit te danken aan de internationale erkenning van zijn vorige films. Maar op de vraag of de surrealistische situatie in Iran houdbaar is waarin miljoenen Iraniërs jong en goed opgeleid zijn maar vertegenwoordigd worden door een oude, aartsconservatieve garde, antwoordt hij dan weer heel wat scherper: Dit is nu eenmaal de harde werkelijkheid in Iran. Toch ben ik optimistisch. Hoe repressiever het regime, hoe slimmer en inventiever mensen worden om voor zichzelf meer vrijheid te creëren, om weerwerk te bieden. Stilaan komen er barsten in de schone schijn van het regime dat op instorten staat.

In het morele drama The Salesman focust Farhadi op een koppel middenklassers uit Teheran, de leraar Emad en zijn vrouw Rana. Hun relatie wordt op de proef gesteld wanneer hun woning beschadigd raakt bij een grondverzakking en zij tijdelijk een nieuw appartement moeten betrekken. Door een incident waarbij de vorige huurder betrokken was, verandert hun leven op een drastische manier. Een beetje opzichtig misschien als metafoor voor een verdeeld land op los zand, of als aankondiging van dreigend onheil, maar toch beklemmend, intelligent en universeel. Net zoals in zijn vorige films vertrekt de regisseur dus vanuit een schijnbaar banale situatie, die op een subtiele manier omslaat. En zo worden we, zonder dat we ervan bewust zijn, meegetrokken in een pareltje van neorealistische suspense met een finale die je als kijker ademloos achterlaat.

Parallel aan die verhaallijn loopt een opvoering van Arthur Millers toneelstuk Death of a Salesman, waar de twee hoofpersonages in meespelen. Met zijn thematiek van valse dromen en gefrustreerde ambities, blijkt het stuk algauw confronterender dan het koppel had kunnen vermoeden. De manier waarop Farhadi de twee verhaalniveaus dooreenschuift is subliem, alsof de fictie commentaar geeft op de feiten en vice versa, of de manier waarop zowel personages als kijkers, na een onverwachts voorval, tot actie en morele stellingnames gedwongen worden. Het is alsof je de hoofdpersonages pas echt leert kennen dank zij hun alter ego’s in het toneelstuk. Of nog anders uitgedrukt : het idee dat de personages een rol spelen in hun leven en in hun relatie is misschien hét kernthema van de film. Kunnen we iemand wel écht kennen, zelfs al is het onze partner ? Inderdaad, net als zijn vorige films A Separation en Le Passé is The Salesman vooral een intiem huwelijksdrama, een relatiestudie waarin twee goed opgeleide partners voor allerlei dilemma’s geplaatst worden, morele zwaktes hebben, de controle verliezen, primitieve en vaak tegenstrijdige gevoelens naar boven laten komen, ongewild conflicten creëren, onbewust trauma’s genereren en zo steeds verder uit elkaar groeien. Tegelijk en bijna ongemerkt krijg je via het verhaal een subtiel commentaar mee op een maatschappij in verandering, het lang door het Westen verketterde Iran, verdeeld tussen rationele verlichting en obscurantisme, tussen modernisme en blinde religie. Emad bijvoorbeeld is een moderne man die zijn vrouw op voet van gelijkheid behandelt maar stilaan zien we hem meegezogen worden in een destructieve draaikolk. Blijkbaar zijn er grenzen aan zijn ruimdenkendheid en blijft hij verankerd in bepaalde gewoontes en tradities. Maar de regisseur laat discreet in het midden in hoeverre sommige van zijn beslissingen ingegeven worden door de islamitische voorschriften in een theocratisch land waar de ayatollahs nog altijd een bepalende invloed hebben op het openbare leven. Luisteren we nogmaals naar de regisseur : De diepste breuklijn in de Iraanse maatschappij is niet religie maar het patriarchaat, de ongelijkheid tussen man en vrouw. Vrouwen blijven gevangenen van vooroordelen en zijn nog steeds het slachtoffer van de bestaande kloof tussen woorden en daden, tussen dromen werkelijkheid. (…) En waarom bijvoorbeeld kunnen jongens en meisjes niet gewoon samen naar school, samen opgroeien, samen het leven ontdekken en volwassen worden ? Waar zijn de conservatieven bang voor ? Opvoeding en levenscultuur zijn soms een spontane belemmering voor de autonomie in denken en doen.

Het is duidelijk dat dergelijk drama maar kan gedragen worden door een superieure cast (niet voor niets kreeg het mannelijk hoofdpersonage de Gouden Palm !) waar het naturel van afspat. De regisseur heeft ook heel veel gevoel voor ritme en ruimte. Hierbij wordt hij geholpen door een aantal vanuit de losse pols geschoten takes en een dynamische schoudercamera waarmee hij zijn personages op de huid zit. Externe muziek komt er niet aan te pas (nog een overeenkomst met de Waalse Dardennes). Het resultaat van die doordachte audio-visuele aanpak is een grote empathie, waardoor je geen afstand voelt tot de personages.

The Salesman is een aangrijpende film die ons aan het scherm kluistert met zijn dreigende spanning, maar ook met zijn persoonlijke vragen. Een complex echtelijk drama over onderdrukte en onuitgesproken emoties, een morele detective en een politiek-sociale prent, kortom een ziedende mix van genres die vuurwerk geeft ! Niet te missen !


Regie: Asghar Farhadi
Scenario: Asghar Farhadi
Fotografie: Hossein Jafarian
Muziek: Sattar Oraki
Montage:
Vertolking: Shabad Hosseini (Emad), Taraneh Alidoosti (Rana) e.a.

<< terug




Le ciel flamand

Na zijn aangrijpende en meermaals bejubelde debuutfilm Offline moest zijn nieuwe film Le Ciel Flamand iets totaal anders worden, volgens regisseur Peter Monsaert. Daar is hij dus grandioos in “mislukt”, en daar is, naar ons aanvoelen, helemaal niets mis mee, integendeel ! In Londen prees men de film aan als een “verborgen juweeltje”, en dat zegt genoeg. Ook op andere festivals viel de film in de prijzen. Vorig jaar werd hij uitgeroepen tot beste Vlaamse film ! Er zijn inderdaad heel wat gelijkenissen tussen Offline en Le Ciel Flamand. In Offline ging het verhaal over de broze, gespannen relatie en de moeilijke toenadering tussen een ex-gevangene en zijn webcammende tienerdochter. Ook nu zoekt Monsaert de schaduwkant van de maatschappij waar gekwetste zielen elk op hun manier een beetje familiaal en ander geluk nastreven. Maar ook nu worden de personages in hun zoektocht geconfronteerd en gekweld door allerlei schuldvragen. Luisteren we even naar de regisseur : Er wordt van ons verwacht dat we sterk genoeg zijn om op onszelf te overleven. Maar niet iedereen krijgt de kans om zo sterk te zijn. Dat punt wil ik aanraken. Zonder voor moralist versleten te worden.

Wie Le Ciel Flamand uitspreekt denkt onvermijdelijk aan het onvergetelijke lied van Jacques Brel Mon plat pays. Het is deze sombere, dreigende, loodgrijze “Vlaamse Hemel”, een personage op zich, die het verhaal domineert en stuurt. De film speelt zich af op de grens tussen Vlaanderen en Frankrijk waar Sylvie samen met haar moeder Monique een baanbordeel (Le Ciel Flamand) runt. Zij tracht haar dochtertje Eline zo normaal mogelijk op te voeden, terwijl zij een knipperlichtrelatie heeft met een zwijgzame buschauffeur die zij “nonkel Dirk” noemt, maar in feite de vader is van haar dochter. Het zesjarige meisje is gefascineerd door de mysterieuze werkplek van haar mama en oma maar wordt er ten allen tijde de toegang ertoe ontzegd. Wanneer beiden aan het werk zijn en “de mensen helpen wanneer zij een knuffel nodig hebben” mag nonkel Dirk het meisje elke dag met de autobus naar school brengen. Vele dingen worden niet gezegd, kunnen blijkbaar niet worden uitgesproken. Beide personages munten uit door onbeholpenheid maar zijn in feite het slachtoffer van omstandigheden die zij niet hebben gewild, maar die zij nu eenmaal moeten aanvaarden. Tot een dramatische gebeurtenis hun zekerheden op de helling zet en hun leven van leugens en geheimen drastisch door elkaar schudt. Pas dan komen authentieke emoties los… Heeft een vader werkelijk alles over voor zijn dochter ?

Wat begint als een discreet geobserveerde milieuschets over moeder, dochter en erzatzpapa evolueert dus langzaam naar een integer en gevoelig suspensedrama gekenmerkt door een broeierige maar bitterzoete ambiguïteit. Het schitterende camerawerk, de sfeervolle muziek en de genuanceerde vertolkingen tillen deze Vlaamse film boven de middelmaat.

Le Ciel Flamand is niet echt een thriller en al evenmin een film over familie of prostitutie. Hij stelt de juiste vragen en weet te raken. Een mooi verhaal, een ideaal Kerstgeschenk in deze donkere periode!


Regie: Peter Monsaert
Scenario: Peter Monsaert
Fotografie: David Williamson
Muziek: Bert Dockx
Montage:
Vertolking: Esra Vandenbussche (Eline), Sara Vertongen (Sylvie), Wim Willaert (Dirk), Ingrid de Vos (Monique), e.a.

<< terug




Fuocoammare

Tekst volgt...


Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:

<< terug




Lion

Tekst volgt...


Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:

<< terug




La fille inconnue

Tekst volgt...


Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:

<< terug




The king of the Belgians

Tekst volgt...


Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:

<< terug




Dunkirk

Tekst volgt...


Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:

<< terug




Vincent

Tekst volgt...


Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:

<< terug